Parasol i 104 kompania syndykalistów w pałacu Krasińskich

W pałacu Krasińskich, na fasadzie głównej, po obu stronach wejścia, umieszczone są dwie tablice pamiątkowe – jedna upamiętnia żołnierzy 104. kompanii związku syndykalistów polskich zgrupowania „Róg”, którzy 2 sierpnia 1944 roku opanowali pałac biorąc do niewoli 43 jeńców niemieckich, natomiast druga upamiętnia żołnierzy batalionu „Parasol”, którzy po zaciętych walkach na Woli bronili się w tym pałacu od 10 sierpnia do 1 września 1944 roku, czyli do ewakuacji kanałami ze Starego Miasta. W walkach poległo ponad 100 powstańców z Parasola.

In the Krasiński Palace, on the main facade, on both sides of the entrance, there are two commemorative plaques - one commemorates the soldiers of the 104th company of the Polish syndicalists' union of the "Róg" group, who on August 2, 1944 seized the palace by taking 43 German prisoners of war, while the other commemorates soldiers of the "Parasol" battalion, who, after fierce battles in Wola, defended themselves in this palace from August 10 to September 1, 1944, i.e. until evacuation through the sewers from the Old Town. Over 100 insurgents from Parasol died in the fighting.

Im Krasiński-Palais befinden sich an der Hauptfassade auf beiden Seiten des Eingangs zwei Gedenktafeln – eine erinnert an die Soldaten der 104 eroberte den Palast, indem er 43 deutsche Kriegsgefangene machte, während der andere an Soldaten des Bataillons "Sonnenschirm" erinnert, die sich nach heftigen Kämpfen in Wola vom 10. August bis 1. September 1944, also bis zur Evakuierung durch die Kanalisation aus der Altstadt. Über 100 Aufständische von Parasol starben bei den Kämpfen.

Pamięć o żołnierzach zgrupowania Kryska w kościele na Solcu

W kościele Przenajświętszej Trójcy na warszawskim Solcu znajduje się tablica upamiętniająca 476 żołnierzy Zgrupowania Kryska poległych na Czerniakowie. Cześć ich pamięci!
 

Hale Mirowskie w czasie okupacji

 

Hale Mirowskie na granicy Woli i Śródmieścia wybudowano w latach 1899–1902 w miejscu częściowo rozebranych Koszar Mirowskich. Przed wybuchem II wojny światowej w 1939 w halach działało ok. 900 punktów sprzedaży detalicznej.

  Do zniszczenia w 1944 r. były największym w Warszawie obiektem handlowym. Handlowano także na ulicach sąsiadujących z placem Mirowskim i placem Żelaznej Bramy. Cały ten obszar był czasem nazywany „brzuchem Warszawy”. Pierwsze lata wojny hale przetrwały bez większych zniszczeń. W maju 1941 działało w nich 1641 stoisk, więcej niż przed wojną. 

Budynki ucierpiały dopiero podczas powstania warszawskiego. 1 sierpnia 1944 doszło do walk o wschodnią halę, w której znajdowały się niemieckie warsztaty samochodowe.

 5 i 6 sierpnia 1944 roku, podczas ataku wojsk niemieckich w kierunku placu Piłsudskiego i towarzyszących mu bombardowań lotniczych, obydwie hale Mirowskie zostały spalone. Zostały zdobyte po ciężkich walkach 6 sierpnia po południu przez oddziały Oskara Dirlewangera.

Okolicznych mieszkańców spędzono do rozbierania barykad, a następnie zamordowano. Ich zwłoki zostały następnie spalone przez Verbrennungskommando Warschau.

 7 sierpnia powstańcy podjęli udaną próbę uwolnienia grupy osób przetrzymywanych w halach. Polacy jeszcze dwukrotnie podejmowali próby odbicia hal: 13 sierpnia oraz w nocy z 30 na 31 sierpnia 1944.

Miejsce pamięci na ulicy Górczewskiej 32 - rzeź Woli 1944

Na ulicy Górczewskiej 32 na warszawskiej Woli Niemcy przeprowadzili jedną z największych egzekucji podczas powstania warszawskiego. W czasie rzezi Woli, w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku w tym miejscu zostało zamordowanych do 12 tysięcy polskich mężczyzn, kobiet i dzieci.